Mijn lichaamsbeleving.

Het lijkt wel steeds slechter te gaan daarmee.
Mijn lichaam voelt aan alsof het niet bij mij past, alsof het niet past bij het beeld van mezelf wat ik heb. Het voelt ontzettend groot, log, lelijk en dik. Vooral dik. Alsof ik een onderkin heb. Niet kleiner pas dan maat 50, minimaal.
En dan sta ik in het pashokje, en is maat XS te klein. Het voelt uit model. Letterlijk. Dat is het denk ik ook. Als ik naar beneden kijk, zie ik een enorme buik. Als of ik 6 maanden zwanger ben zo dik, maar dan blubberend. Vreselijk.

De spiegel mijd ik. Kleedhokjes ook. Maanden heb ik niet geshopt. Of kom ik huilend uit een pashokje. Omdat ik mezelf zo afzichtelijk vind.
De balletstudio is een hel. Overal spiegels. Overal het bewijs dat ik echt lelijk ben.

Er moet 10 kilo af, 15 bij voorkeur. Maar het lukt me niet meer om af te vallen. Hoezeer ik het ook probeer. Het lukt me niet. Ik wil terug naar mijn opnamegewicht. Of lager. Toen was ik nog slank.
Dit gewicht heb ik vanaf mijn 18e gehad, tot een half jaar voor mijn opname. Nu voelt het vreselijk, verlang ik naar 'toen'. Toen ik 15 kg verloor in een paar maanden. Toen ik me fit voelde. Toen ik alles aankon. Maar 'toen' mag niet nog een keer voorkomen. De dreiging van een verplichte opname. De vrijwillige opname die volgde. De angst om aan te komen. Het gevecht met het eten.
De angst om te sterven.
Maar ook het gevoel van onoverwinnelijkheid. Het gevoel volledige controle te hebben.

Ik wil terug maar ook weer niet, maar vooral wil ik mijn lichaamsbeleving weer terug hebben zoals zij hoort en me voelen zoals ik eruit zie.

De woorden

Opgesloten

Achter een muur

Van weerstand

Onbereikbaar

Onaantastbaar

Omgeven

Door stilte

Stilzwijgend

Denkt zij

Aan wat

Zij niet zeggen kan

Stilzwijgend

Opgesloten

Achter een muur

Van weerstand

Woordeloos.

14 juli 2011

Lieve M*

Ineens kwam vandaag weer de behoefte boven om je even een SMS te sturen. Je stem even te horen. Even te klagen over het rotweer. Over het feit dat ik je zo ontzettend mis, dat het pijn doet. Dat ik zo graag zou willen vertellen wat er in mijn leven gebeurt. Over mijn werk, de gemiste balletles (met dank aan mijn ex) en over hoe het nu echt gaat.

Om je bemoedigende stem te horen, je lach. Om samen te lachen en huilen. Vooral het laatste lieverdje, want het doet zo'n pijn dat je er niet meer bent…. Ik mis je zo erg. Ik mis de herkenning, je opbeurende woorden, de prachtige foto's van jou in het park. Ik mis je stem. En bovenal mis ik jou. Je kunnen bellen als ik in een vlindertuin ben, in de warmte zit, of gewoon zomaar. 

Vandaag, een jaar geleden was je er ineens niet meer, je hebt toen voor je eigen rust gekozen.
Ik mis je. Zoveel dat het pijn doet. Zoveel dat mijn hart breekt. Kon ik de tijd maar ruim een jaar terugspoelen. En je bezoeken, je tegenhouden.

Je bent in mijn hart. Voor altijd. Ik mis je.

Mensen gaan dood, iedereen.

Oma's, opa's, ooms, tantes. Iedereen.

En ooit op een dag ben ik ook aan de beurt.

Iedereen.

Mensen gaan dood. Soms te vroeg.

Mijn lieve vriendinnetje, die het leven niet meer zag zitten en die ik nog steeds zoveel mis. Die het heft in eigen hand had genomen. Die het niet meer zag zitten en de dood verkoos. Het herinnerde mij aan mijn eigen wens, lang geleden, om te overlijden. Het de straat oversteken zonder te kijken in de hoop dat…. Maar het herinnerde me ook aan de tijd dat de zon weer even scheen.
En het herinnert me aan mijn passief agressieve actie nu; als ik maar niet eet, dan…..

Maar de laatste tijd stapelt het zich zo op. De een na de ander gaat. Iedere keer weer.

Mensen gaan dood. Vaak veel te vroeg. Het is zo.

Ik mis je lieve vriendin. Morgen is het een jaar, de 14e 365 dagen. Ik mis je iedere dag.

De woorden gewogen
Woord voor woord
Afwegend wat wel
En niet gezegd kan worden

De woorden gewogen
Beklemd
Door emoties
Afgewogen door pijn

De woorden gewogen
Nauwkeurig
Zoals
Ik mezelf weeg

De woorden gewogen
Op een goudschaal
Een voor een
Te zwaar

De woorden gewogen
En soms
Heel soms
Zwaar genoeg bevonden.

(De woorden gewogen
Een voor een
En een voor een
Weer ingeslikt nadien)

Mijn gevecht is intussen een behoorlijk eenzaam gevecht geworden. Voor de buitenwereld gaat alles 'prima'
Mijn psychologe en dietiste heb ik buitenspel gezet (of eigenlijk: op wacht)|
En 'de man' snapt er niet veel van

En het eenzame gevecht wordt heftiger en heftiger.
Een gevecht om wel te eten
En om af te vallen
Een gevecht om te kunnen sporten
En om daardoor dus weer af te kunnen vallen.
Ik haat het gevecht. Het sloopt me.
En het zorgt er voor dat ik mensen die me dierbaar zijn kwijtraak.

Een paar dagen geleden heb ik een knoop doorgehakt. Ik ga (weer!) proberen om een eetschema op te pakken. Ik ben bij stap 1 en het valt me zwaar. Ik voel iedere hap aan mijn lijf plakken. Meteen veranderend in puur vet.
En ook al is dat niet zo, het voelt zo. Ik zie mijn lichaam veranderen. Spieren verdwijnen en er komt (natuurlijk) vet voor in de plaats.
Maar ik zet door. Het ging gisteren helemaal goed en vandaag, nouja, bijna.

'De man' zei gisteren dat ik alleen echt leef als ik speel: als ik dans, of aan theater doe, als ik hardloop, en als ik saxofoon speel (veel te lang niet meer gedaan). Dan leef ik, dan geniet ik.
Ik wil leren leven, met of zonder eetstoornis. Ik wil leven. Ook al is het maar een uurtje per week. Ik wil het kunnen.

De sessie bij mijn psycho-analyticus vandaag heeft heel veel losgemaakt.
Eigenlijk weet hij, behalve dat ik er een heb, niets over mijn ES.
Ik heb hem vandaag heel voorzichtig iets verteld over hoe het bij mijn werkt. Over hoe ik me voel over mezelf. En wat ik van mijn lichaam vind.

Ik twijfel nog steeds. Zou het liefste in een winterslaap willen, zodat ik niet hoef te eten en voelen. Het voelen valt me erg zwaar. Mijn lichaam voelt vreselijk. Maar ik moet wakker blijven en eten. Ook al is dit nu een hel, ik moet doorgaan.
Ik heb het idee nu niet meer te kunnen, op te zijn. Maar ik moet blijven vechten.
Stoppen met vechten is terug naar af, en daar wil ik bewust een keuze over maken. Dus ga ik door, totdat ik heb gekozen of totdat ik erbij neerval.

Ik zou willen dat iemand me kon helpen bij deze keuze, maar moet het alleen doen.

Vandaag ben je jarig, ergens in de hemel.

Ik mis je.

Inmiddels is het 3/4 jaar geleden dat Maai overleden is. En ik mis haar vreselijk. Soms denk ik een aantal dagen aan wat leuke, kleine dingetjes. Aan de maaltijden van de Appie waar we allebei fan van waren. Aan MSNsessies over voorjaarsbloemen of aan ons gezeur over de hete zomers.

En dan ineens, out of the blue. Dan mis ik haar vreselijk. Dan ben ik ineens in tranen, niet meer te troosten.
Dan ben ik ineens in gedachten weer bij haar en voel me schuldig.
Want ja, hoe hard ik het ook ontken, ik voel me vreselijk schuldig. Schuldig dat ze er niet meer is. Schuldig dat we te laat waren voor haar uitvaart. (verdwaald)
Schuldig dat ik er niet meer voor haar was. Schuldig dat ik zei: ik vind het leuk je weer te zien en het vervolgens te druk had met mijn werk en ik haar pas weer zag toen het te laat was. Schuldig dat ik op de avond van haar overlijden aan het werk was. Niet dat ze me heeft laten weten wat ze van plan was, maar toch….

En ik dacht dat ik het een plekje had gegeven. Ik wist altijd dat Maai nooit oud zou worden. Ik heb me erop voorbereid dat ik het nieuws ooit zou horen. En dat het me veel pijn zou doen. Ik heb er uren over gepraat. Gehuild. Gevloekt.

En dan ineens gebeurt er iets en dan mis ik haar vreselijk. Dan moet ik denken aan hoe eenzaam zij zich moet hebben gevoeld op het moment dat. Dat ze helemaal alleen was. En niets anders meer kon dan doen wat ze van plan was.

Rondom haar begrafenis was een roerige tijd. Een tijd waarin ik heel veel steun ervoer van een ontzettend lieve vriendin. Die me weg zag kwijnen in mijn verdriet. Die me op sleeptouw nam, in huis nam. Voor me kookte en het accepteerde dat ik maar een hapje nam. De grote baas, die ik in vertrouwen heb genomen en die me beter begreep dan ik had verwacht.
En de tijd waarin ik werd teleurgesteld door mensen waarvan ik het niet had verwacht. Iemand die zei dat ik maar weer aan het werk moest, terwijl ik alleen maar aan het huilen was. Mensen die mijn verdriet niet snappen. Mensen die daar niet mee om konden gaan en me links lieten liggen.

En nu 3/4 jaar later als ik ineens in tranen ben, dan maak ik weer hetzelfde mee. Dan zijn er mensen die daar goed mee om kunnen gaan, en mensen die er niets van snappen. Mensen die even een arm om me heen slaan. En mensen die schrikken en niet weten wat ze moeten doen…. Die niet snappen wat het betekent om zo'n bijzonder persoon te verliezen.

Ik mis haar. Ik mis je, Maai.

Het lukt me niet te bloggen, vandaar dat ik de mail post die ik aan een lieve vriendin heb gestuurd

Lieve X

Mijn laatste berichtje is alweer een hele tijd geleden. Ik heb diverse pogingen gedaan om iets op papier te zetten, maar het lukt me niet.
De laatste tijd gaat het bergafwaarts, dat is ook een van mijn redenen van mijn radiostilte. Als het niet goed gaat, dan kan ik niet meer schrijven (maar des te beter dichten, cynisch genoeg)
Het vervelende is dat ik een enorm goed masker heb en zelfs mijn therapeuten daar niet doorheen kunnen prikken. Als ik zeg dat het niet goed gaat, dan gelooft ze dat gewoon niet. Ik voel me heel eenzaam daardoor. Heb geprobeerd het te bepraten, om het op te schrijven, maar het lukt niet.

Sinds lange tijd heb ik weer een grote terugval gehad. Ik krabbel er weer een beetje uit, maar het gaat moeizaam. Als ik terugval dan kan het me even niets schelen. Ik vind dat heel eng, omdat ik weet dat ik heel diep kan vallen en als ik maar ver genoeg ga, ik mezelf niet meer op kan vangen. Ook dat kan ik niet kwijt.
Voor mijn omgeving gaat het prima. Ik wil niet meer de zorgen in hun ogen zien als ik zeg dat het nu even minder gaat. Dus zet ik een masker op en lach.

Maar ik ben nu zo boos en zo verdrietig, voel me zo in de steek gelaten, dat het me even niets kan schelen dat ik terugval. Daar kun je helemaal niets mee, sorry.
Eigenlijk ben ik nog het meeste boos op mijn therapeute die niet kan of wil zien dat ik het nu even zwaar heb. Die alles in het positieve trekt en mij daarmee het gevoel geeft dat ik niet gezien word door haar. Dat is niet zo, dat weet ik, maar zo voelt het wel. De laatste keer ging het erover dat ik me heel eenzaam voel. Zij vond dat ik iemand uit mijn omgeving in vertrouwen moest nemen, maar dat durf ik nog niet. Ik ben al zo vaak beschaamd in mijn vertrouwen en dat heeft zulke verregaande gevolgen gehad (ik woon niet voor niets in XXXXXX) dat ik dat gewoon niet meer kan. En mijn vrienden of familie die wel weten van mijn eetstoornis wil ik niet voor de 10000000e keer teleurstellen.
Ik snap wel dat zij vindt dat het beter gaat. Ik praat meer. Ik straal meer. Maar ik voel ook veel meer, en kan daar niet mee omgaan.  Vervolgens begon ze ook nog te vertellen dat zij vond dat het allemaal wel meeviel de laatste tijd met mijn eetstoornis, toen had ik het helemaal gehad.
Eigenlijk ben ik heel boos op haar, voel me in de steek gelaten, ben ontzettend verdrietig, maar dat uit ik niet… Of eigenlijk: niet direct en niet naar haar toe. In plaats van haar de waarheid te zeggen straf ik mezelf af door niet meer te eten.
Op haar ben ik zo boos, dat ik erover nadenk om niet meer naar haar terug te gaan.

Je kunt hier helemaal niets mee, sorry. En ik hoop ook niet dat je je nu zorgen gaat maken. Ik krabbel wel weer op. Dat doe ik altijd. Ik val, en sta weer alleen op. Maar ik zou ook wel eens iemand om me heen willen hebben die een arm om me heen slaat. Die een pleister op mijn wonde plakt of die me omhoog helpt.
Iemand die snapt wat ik bedoel. Iemand die door mijn masker heenkijkt. Maar waarschijnlijk is dat masker zo sterk, dat men er niet doorheen kan kijken.

Lizzy